DE DRACHT
Hoe bijzonder is het om je eigen teefje te zien veranderen. Toch weer héél anders dan bij de schijndracht. Haar lijf veranderd, ze zit práchtig in haar vacht en gedragsmatig is ze aandoenlijk. Haar zachte karakter lijkt zich nog meer te verzachten en iedereen in ons huis op 4 poten, honden én katten, worden afgesopt. Ook wij ontkomen er niet aan en we genieten van haar bollende buik. Ze is er ook trots op. Iedereen die bij ons komt en de mensen die we tegenkomen in het bos móeten haar buik zien. Vol trots gooit ze zich op haar rug waar de grote tepels en bolling duidelijk te zien is. Ruim 9 kilo zit er aan, da’s best veel!
Ik zorg ondertussen ervoor dat alles in orde is. De praktische zaken als werpkist, puppymelk, handdoeken, dettol en zo kan ik nog wel even doorgaan moeten gekocht worden. Ik maak temperatuurlijsten, telefoonlijst, geboortelijsten en waakschema’s. De eerste 2 weken zullen onze pupjes geen moment uit het oog verloren worden. Ik hoor de mening aan van andere fokkers en mensen die het “weten” Ik lees me suf en probeer een beetje mijn eigen draai te vinden in wat voor mij goed voelt. Tussendoor krijg ik de ene aanvraag voor therapie na de andere. Hoe is het mogelijk; heeft iedereen opeens een probleem met zijn hond? Ik werk hard om de meest urgente op weg te helpen en probeer toch ook nog echt te genieten van mijn Teuntje..

Het kwam er niet eerder van. Het was een rollercoaster waar ik in terecht kwam. Laat nóóit meer iemand zeggen dat een bevalling een makkie is.

Woensdag 17 juni merkte ik overdag al dat Teuntje weer onrustig was. Anders onrustig dan ervoor. In de loop van de dag kon ze niet meer liggen. Ze hing een beetje tegen de deur, tegen een muurtje buiten en kon niet anders meer dan hijgen. In de avond ging dit door en ging ze heen en weer lopen. Tegen beter weten in pompten we toch onze bedden op maar tegen de tijd die klaarlagen besloten we toch maar op de stoel te gaan zitten want de weeën werden heftiger.

Mijn man zag dit als teken om lekker naar bed te gaan en vroeg me hem te roepen als de eerste geboren was. Begrijp het niet verkeerd; hij is dól op honden maar “met zo’n bevalling heb ik niet zoveel” zoals hij zei. Hoe anders zou het worden na een paar uur; hij kon het toen nog niet weten… 

Op donderdag 18 juni, om 01.15 uur werd naast de koelkast de eerste pup geboren. Ik zat aan de voorkant bij de kop van Teuntje terwijl Sonja de pup van de placenta losmaakte. Ze stak het kopje over de dikke billen van Teuntje omhoog zodat ik mijn eerst geborene “of a Sparkling Life” pupje kon zien. Een hele, grote bruine reu. Het gevoel? Ik kan het niet eens omschrijven. Een wens die uit komt. Nieuw leven. Mijn Teuntje’s kindje. Een brok in je keel en zonder dat je het voelt stromen er tranen over je wangen. Kees meteen wakker gemaakt en ook hij was ontroerd te zien hoe de nieuwbakken moeder haar kind schoonlikte en haar direct voedde.

Meteen Irma, eigenaar van papa Easy the Emperors Companion, gebeld dat de eerste er was. Het liefste had ik de mensen, die al een jaar aan het wachten zijn op een pupje van Teuntje, ook gebeld maar rond 02.30 uur is niet echt een tijdstip voor een social talk.. Net na een bakkie koffie begon het hele circus weer van voren af aan. Met verschil dat mijn eega besloot er nu toch maar bij te blijven.

Teuntje lag nu in de werpkist en beviel anderhalf uur later van wederom een bruine jongen. Wéér zo’n beer. Zijn broer was maar liefst 730 gram en hij haalde met gemak de 650 gram. Een “normale” Newfy pup weegt tussen de 450 en 500 gram…Ik ging me stiekem afvragen of er nog wel meer zou komen en jawel, na 2 jongens was ze er. Haar, op wie ik gewacht heb. Een bruin teefje. Nou, zeg maar teef want ook haar gewicht loog er niet om: 670 gram!  Het was aanpoten want ze moest op gang geholpen worden maar met mijn kanjers Sonja en Kees ging dit super. We werden een supertrio kan ik wel zeggen en Kees, die “niet zo veel heeft met bevallingen” perste lustig mee met Teuntje. Wie had dat gedacht ja…..nou, híj zéker niet J!!

Inmiddels bijna 6 uur in de ochtend kwam de eerste zwarte pup. Een reu van wederom een bovengemiddeld gewicht van 700 gram. Héél, héél hard werken voor Teuntje én voor ons. Warm en koud bad, uitzuigen, uitslaan. Hij móest het doen! En hij deed het. De grote zwarte beer lag heerlijk tussen zijn bruine zus en broers bij mama te drinken.   

Voor de volgende 3 liep het anders af. Ik ga er niet te diep op in, de nadruk ligt op blijdschap, maar bij geheel volgroeide pups die dood ter wereld komen huilt je hart. Ik wil het persé noemen omdat het anders zo voor niks is geweest. En dat is niet zo. Het is een les, een leermoment en een waarschuwing voor iedereen die ooit leuk een nestje wil met zijn hond. Niets is vanzelfsprekend, zwanger worden niet, maar ook levende pupjes niet. Als je bekend bent met Marc Bekoff weet je dat ook dieren emotie’s hebben en ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat mijn Teuntje verdriet heeft gehad. Het niet begreep. Haar best deed ons te helpen het pupje te laten leven en echt afscheid heeft genomen. Om 13.15 uur, donderdag 18 juni, was mijn nestje compleet en kon Teuntje gaan slapen. Ik kon de tijd gaan nemen te verwerken wat zich allemaal had afgespeeld..

18 juni 2009: er is een mama geboren!!!  

29 juni 2009

Een turbulente 10 dagen liggen er inmiddels achter ons. Wennen aan het koffiedrinken om 3 uur ’s nachts, slapen om 11 uur ’s morgens. Zorgen maken om de pups; gaat het wel goed, hoort dit wel en waarom piept hij of zij? Zorgen om Teuntje die hoge koorts kreeg en in haar eigen “huis” leefde. Geen contact krijgen, met spoed naar een dierenarts en hopen dat alles goed komt.

Het is goed gekomen. Nogmaals, de dagen wáren turbulent maar we beginnen allemaal onze draai te vinden. Teuntje knapt op en deze week woensdag zal de tweede bloedtest hopelijk laten zien dat het calciumgehalte goed is, ze geen bloedarmoede meer heeft en het aantal witte bloedcellen is afgenomen. Of we genieten? Nou en of! We genieten van de kleine beertjes die nu langzaam hun pootjes gaan gebruiken. Die schreeuwen als ze gestoord worden in hun slaap of als ze honger hebben. Van Teuntje die nog steeds de oermoeder is.

Van het sociale karakter van Teuntje die de katten maar ook de andere honden gewoon bij haar pups laat zitten. Het wachten is nu op de oogjes en oortjes die opengaan. Elke dag wordt er een aantal malen gekeken of het al zover is. Het hoogtepunt van de dag is het wegen van de pupjes. Zijn ze weer aangekomen?  

Dan het vinden van de juiste eigenaren. Het teefje Yasmin, blijft bij ons. Murphy zal in Amersfoort gaan wonen bij lieve mensen die al een jaar wachten. Adorable Easy ( ja,ja, vernoemd naar zijn papa ) zal in het dagelijkse leven gaan luisteren naar de naam Fons. Fons krijgt een ideale eigenaar. Jelle heeft al een Newfy genaamd Dirk en doet alles, maar dan ook álles voor zijn hond. Beter kun je als fokker niet wensen voor je pupjes!

Tot slot; Adorable Basil. Voor het zwarte reutje staat komend weekend een gesprek met mensen gepland. We gaan bekijken of het van beide kanten klikt. Heel spannend en geloof me, en nu citeer ik mijn echtgenoot; ze moeten van héle goede huize komen willen ze bij ons een pupje mogen kopen…. 

ONZE TAAK ZIT EROP…. 14 augustus 2009

Vandaag is de grote dag. De grote dag voor eigenaar Jelle van Adorable Easy oftewel; Fons.Jelle kwam om de dag op bezoek. Nam altijd vrienden en familie mee en voor ons koffie, iets lekkers of wat hij ook maar bedacht wat lekker zou zijn. Het was een ontzettend leuke tijd. Ook druk maar iemand zich zó zien verheugen op zijn pupje is leuk om te zien. Hij heeft de dagen afgeteld en vandaag is het zover. Ben benieuwd of hij heeft kunnen slapen…

Ik zelf sta op met een zwaar gevoel. Fons is mijn “zorgenkindje” omdat de arts een klein hartruisje heeft gehoord. Ze denkt dat hij er wel overheen groeit en dat het op 9 weken niet meer te horen zal zijn maar wat als dat wel zo is? Jelle weet er van en er is geen sprake van nu terug trekken. Hij wil zelfs niet dat wij kosten voor eventuele operatie en/of echo volledig op ons nemen. Natuurlijk doe wij dit; je bent fokker en moet dus je verantwoordelijkheden hiervoor nemen. Maar goed; Fons gaat weg….

We drinken koffie, praten wat en de brok in mijn keel wordt steeds groter. Kees maakt nog een foto van mij met Teuntje en Fons. Na 1 ½ uur kan ik het niet meer uitstellen. Over een half uur wordt Murphy opgehaald. Ik zeg met geknepen stem dat ík degene ben die Fons naar de auto breng. Samen met Teuntje want ik wil dat ze ziet dat hij weggaat. Samen met Kees en Teuntje kijken we Fons na….
Als na een half uur de eigenaren van Murphy op de stoep staan en me vragen hoe het afscheid van Fons was gegaan moet ik weglopen. Net opgedroogd en nu begint het weer te stromen. Kees vraagt ze hier niet naar te vragen en we drinken weer koffie. We maken weer een foto en samen zwaaien we de gelukkige eigenaren uit. Het huis voelt leeg en met angst kijk ik uit naar zaterdag als de laatste ons huis gaat verlaten.

15 augustus 2009

Adorable Basil; oftewel Hummer wordt opgehaald. We zijn klaar, hebben het huis aan kant en genieten nog even van broer en zus die genoten hebben van de afgelopen dag. Meer aandacht, meer plek, ál het speelgoed ter beschikking en niet te vergeten: mama mét al die tepels waar je zo nu en dan nog wel eens aan mag hangen ( zolang je de tandjes maar niet gebruikt )

De tijd is daar. Het gezin komt binnen en ik zie hoe blij ze zijn dat het eindelijk zover is. Ze hebben kadootjes mee, voor Teuntje maar ook voor ons. Ik huil maar eerst even uit op de schouder van Olav, de eigenaar van Hummer. Petra doet gezellig mee tot we uiteindelijk moeten lachen: het is feest vandaag en geen begrafenis!

Het onvermijdelijke moment breekt aan en deze keer is toch weer anders dan de andere 2. Kees en ik “hebben” alletwee iets met Hummer. We zijn gek van een zwarte reu en Hummer voldoet qua uiterlijk én qua karakter helemaal aan onze “eisen”
Loslaten. Wat is dát moeilijk zeg. Het beeld van afscheid zal ik niet snel vergeten. Petra op de voorbank met míjn Hummer, huilend omdat ze zich zo kan voorstellen hoe moeilijk dit voor ons is. Kees op zijn hurken naast Teuntje. Zij is onrustig en lijkt te beseffen dat ook Hummer weggaat. Kees met tranen in zijn ogen en bij mij loopt het gewoon langs mijn wangen. Kan me echt niet meer goed houden en kijk tot ik de auto écht niet meer kan zien.

We drinken samen een kop koffie en besluiten met onze Yasmin naar de dierenspeciaalzaak te rijden om een mooi tuigje te gaan kopen. We móeten iets doen. Op het moment dat we opstaan schiet Teuntje naar haar kind. “Deze niet” lijkt ze ons te zeggen met ogen zo groot als schoteltjes. Ze mag ook mee, natuurlijk. Hier wordt ze rustig door en we gaan ons te buiten in de winkel. Emotioneel kopen noemen ze dat. Het geeft je een tijdelijk lekker gevoel maar de realiteit haalt je altijd in.
Ik besluit die avond dat ik een slechte fokker ben. Ik vind niets leuker dan het grut op te zien groeien, plas en poep op te ruimen, spelen met ze, mijn hele leven in de wacht te zetten. Maar ik kan geen afscheid nemen. Het zijn en blijven mijn honden…voor altijd!
De berichten zijn goed: allen doen een belletje en vragen hoe het met míj gaat. Lief. Ik ben blij met de eigenaren en verheug me op de eerste training van de puppycursus waar we elkaar weer zullen zien. Ik bekijk de foto’s nog een keer en geniet van de afgelopen zondag: toevalligerwijs waren alle eigenaren er die middag en deze werd dan ook volop benut om foto’s te maken. Een leuke club mensen met nóg leukere pupjes!

24 augustus 2009

Vandaag een spannende dag. Ik ga, samen met Jelle en Fons, naar de dierenarts voor de 9 weken enting. Hier zal geluisterd worden of de hartruis nog aanwezig is.
Gelukkig is mijn dierenarts gespecialiseerd in hart dus als zij het niet hoort, zit het er ook niet!
En……er is niets meer te horen!!! We zijn blij, de arts, de assistentes, Jelle én ik!  Op 12 weken nogmaals luisteren maar de kans dat er dan toch iets gehoord wordt is nu wel heel erg klein geworden.

1 september 2009

Welke fokker kan zeggen dat hij zijn puppen nog iedere week ziet? Ík dus!
Wát een luxe!
We hebben ons samen opgegeven voor de puppycursus op mijn eigen hondenschool. Ik doe zelf ook lekker mee, leuk om bezig te zijn met je eigen hond! En een goede evaluatie om te voelen of de cursus die we aanbieden ook écht leuk én leerzaam is voor de mensen en honden.
De groep is gevarieerd; tussen nog 4 andere rassen lopen “mijn” 4 beertjes rond te stappen. Wat leuk ze weer samen te zien en wat leuk de verhalen van de eigenaren over en weer aan te horen.
De training is leuk en goed te zien is de verschillende karaktertjes van de puppen. Het gaat ze goed en de eigenaren zijn er zo te zien ontzettend blij mee!

14 september 2009

De laatste enting vandaag. Ik heb Fons opgehaald want Jelle is een paar dagen weg. Samen met Yasmin en mams gaan we naar de dierenarts. Fons maar als eerste want ik merk dat ik het toch weer spannend vind. Nee hoor, er is écht geen hartruis meer te horen. Ik kan het afsluiten nu en me echt gaan concentreren op mijn eigen pup en klaar te staan voor de probleempjes waar de eigenaar tegenaan lopen.
Voor mezelf ga ik merken dat ik vanaf eind mei al in touw ben en ben moe. Ik boek het huis in Thüringen waar we al zes maal eerder waren. Alle honden zijn daar welkom, de tuin is omheind en we zitten helemaal alleen aan de bosrand. Een paradijs op aarde voor ons én onze honden.
Ik ga eerst een weekje met mijn moeder, Kees zal een week later komen. Nog 2 weken wachten. Nog 2 weken om Yasmin zindelijk te krijgen (…) , te zorgen dat ze daar geen spullen “sloopt” en 2 weken om me voor te bereiden. Heerlijk, ik kijk er naar uit!

DE BALANS WORDT OPGEMAAKT..
10 Oktober 2009

Een werkelijk zalige vakantie. Yasmin, die het zó goed doet en “slechts” 1 gehaakt kleedje uit de kast trok. Oké, hier stond nog een kristallen schaal op en helaas….deze heeft het niet overleefd…
De eigenaren vinden het helemaal niet erg. Geniet jij maar, wát een lief pupje, wat heb je toch mooie honden, kom neem nog een kop koffie…. Ik voel me welkom en thuis.
Ik geniet van de rust, van de natuur én van mijn honden. Maak lange wandelingen, mét hondenwandelwagen, en denk na. De tijd van alles de revue laten passeren. Wat ís er toch een hoop gebeurt de afgelopen maanden. Mooie dingen, verdrietige dingen. Wat heb ik nog een hoop te leren..
Met de puppen gaat het allemaal fantastisch. Ik heb veel contact gehouden met de eigenaren en verheug me op 15 november als we allemaal weer, mét paps erbij dit keer, bij elkaar zijn tijdens de NewFoundlanderdag.
 
Was het allemaal de moeite waard? Was het wat ik voor ogen had?
Ja. Ik kan niet meer zeggen. Mijn droom kwam uit.
Ik kreeg een bruine NewFoundlander teefje die ik Teuntje noemde. Ik kreeg met haar mijn eerste nestje en ze was de moeder die ik verwachtte dat ze zou zijn. Ik heb een fantastische pup gehouden. Hoe mooi is het om te zien dat de karaktereigenschappen van je eigen meisje weer in háár eigen meisje terugkomen?